Dahi kafalar
New member
Ödül şovlarına genç yaklaşımım, bir punk rock dünya görüşü tarafından bilgilendirildi: Kazananlar kaybedenlerdi. Grammy’ler mi? Orası herkesin Liberace gibi giyindiği ve kırmızı halıda basına el uzattığı yer değil mi?
Bostonlu grubum Del Fuegos, bir Los Angeles şirketi olan Slash Records ile bir kayıt sözleşmesi imzalamayı umuyordu. Slash, Germs, Fear, X’in albümlerini çıkardı. Ödül töreni kalabalığı bu değildi. Bizi ilgilendiren sesler, mesajlar, stiller ve uygunsuz davranışlar, yüksek Nielsen reytingleri alan bir televizyon etkinliğine uygun olmazdı. Müzik kültürüne ilişkin bir biz/onlar görüşümüz vardı ve ödül törenleri kesinlikle “onlar”dı.
Bununla birlikte, umut ettiğimiz kayıt sözleşmesini sonlandırdığımızda, Slash’in o zamanlar Warner Bros. Records olarak bilinen şirketle bir ilişkisi vardı. Bir vardiya yapılıyordu. Şirket başkanı Bob Biggs, ilk kaydımızın kulağa nasıl geleceğini düşünmek istiyorsak John Cougar Mellencamp’ın “Uh-huh” albümünü dinlememizi önerdi. “Pembe Evler mi?” HI-hı? Bu bir dakikamızı aldı.
Yeraltından çıkabileceğimizi ve belki de müzik oyununu daha yüksek bir seviyede oynayabileceğimizi anladığımızda, saf punk olmadığımız ortaya çıktı. Oldukça hızlı bir şekilde grubum yeni, daha ticari özlemler geliştirdi. Görünüşe göre yanılmışız: Kaybedenler aslında kazanan olmak istemeyen insanlardı. Grammy’lere ilişkin görüşümüz, bir tane alma şansımızın olup olmadığıyla şekillendi. (Asla yapmadık.)
Rüyalar ve gerçekler arasındaki bazı beceriksiz iç çatışmalar iş başındaydı. Bazen çoğunlukla ulaşamayacağım bir nesneyi yakalıyor, bazen de o nesnenin toplumsal değerini reddediyordum. Her iki durumda da, Grammy’leri oldukları gibi – oldukları gibi görmüyordum.
Grammy ödüllerine ihtiyacımız var mı? yaparız diyorum. “Biz” ve “onlar” arasında bir duvar varsa, bu kusurlu, bazen geçirgen bir duvardır ve bir taraftan beklenmedik ziyaretçilerin diğer tarafta yer bulmasına olanak tanır. Grammy gecesinde bu olduğunda, ki bazen öyle oluyor, görülmesi gereken bir şey.
Evet, Grammy’lerin müziğin tüm dolaysızlığını, canlılığını ve dağınıklığını, birçok yaşam patlamasını yansıtmaması hayal kırıklığı yaratıyor.
Popüler müzikteki en son önemli anlara tanık olmak için Pazar gününü kimseye tavsiye etmem. Bu çok kötü çünkü müzik yapma alanı çok canlı.
Ancak Grammy’ler, bu değişikliği fark etmekte biraz yavaş olsalar da, hâlâ değişimin bir ölçüsü olarak işlev görüyor. Hip-hop, Grammy’lerde baskın olmadan çok önce baskındı. Beatles, dağıldıktan sonra grubun aktif olduğu zamandan daha fazla Grammy aldı.
Popüler müziğin gerçek heyecanı ve provokasyonu, kendilerine “sanatçı” demeyen sanatçıların kendilerine verilenlerden yeni bir şeyler çıkarmaya çalıştıkları varoşlarda bir yerlerde yaşanıyor. Müziğin üretim araçlarına, bireysel yaratıcılar için, örneğin sinema ve televizyona göre daha kolay erişilebilir. Bu nedenle müzik, ham formlarında bize daha fazla insan etkinliği verir. Müziğin, marjlardan gelen sesleri duyabildiğimiz megafon olarak bir geçmişe sahip olmasının bir nedeni de budur.
Ancak Grammy Ödülleri, çoğu zaman kariyerlerine bu varoşlarda başlayan kişileri kutlar. Ödüllerini burada almış olmalarının bir önemi yok. Bonnie Raitt, (çok) erkek olarak kodlanan bir blues kültüründe slayt gitar çalan genç bir kadın olarak yola çıktı, çok uzaklardaydı. Lizzo ve Mary J. Blige gibi o da bir biz ve onlar oldu.
Bayan Raitt’in Grammy’deki varlığı kutlamaya değer. Ne de olsa önceki benim için çok önemli olan punk rock gibi müzik ile ışıltı saçıyor gibi görünen bir ödül şovu arasında bir bağlantı olduğunu kanıtlıyor.
Sonunda, ilk albüm anlaşmamdan 34 yıl sonra Grammy adaylığı aldım. PBS dizisi “Soundbreaking” için aday gösterilen bir yapımcı ekibinde yer aldım. En büyük oğlum Lucian ödüllere benimle katıldı. Tasarımcısını kimsenin sormadığı bir smokin giymiştim. Ucuz siyah bir takım elbise ve papyon takmıştı. 14 yaşındaydı ve genellikle açtır, bu yüzden kırmızı halıya çarpmadan önce Madison Square Garden yakınlarındaki bir Chipotle’da durduk. 52 yaşında kimliğim bir ödül almaya bağlı değildi ama o gece 34. Caddeye vardığımızda şunu itiraf etmeliyim: Grammy’ye yer açmak için muhtemelen birkaç şeyi hareket ettirebileceğim bir raf gördüm. Yıllarca ziyaretçilere gösterirdim.
En iyi müzik sineması ödülü Jimmy Iovine ve Dr. Dre’yi konu alan “The Defiant Ones”a gittiğinde, oğlum bana baktı ve bu süre boyunca iyiydim. Ben … idim. Biraz. Gecenin geri kalanını Ben Platt’ı arayarak geçirdik, iki oğlum da “Sevgili Evan Hansen”in büyük hayranlarıydı. Sonunda yeterli olan teselli ödülüm, tüm bu çılgınlığın ortasında Lucian’ın neşesiydi.
2014 yılında, American Society of Composers, Authors and Publishers Pop Awards etkinliğinde Kurucular Ödülünü aldığı gece Tom Petty’nin masasına oturacak kadar şanslıydım. Jackson Browne ve Paul Williams da orada oturuyordu. Sadece birkaç şarkı yazarı ama o masada pek çok şarkı var: “Doctor My Eyes”, “Free Fallin'”, “An Old Fashioned Love Song”, “Running on Empty”, “Wildflowers”, “Rainbow Connection.” Liste devam ediyor. Ama benim kalıcı anım, Petty, Williams ve Browne’ı aynı anda izlemekti. Onlar o yılın ödül alanlarını izledi. Bazen 10’dan fazla yazarı olan şarkı yazarlığı ekipleri büyük ödülleri alıyordu. Petty bir noktada çok da sessizce şöyle dedi: “Odada bu kadar çok insan varken nasıl şarkı yazıyorsun? Bu, bir yazma oturumundan çok bir blok partisine benziyor.”
Petty daha sonra sahneye çıktı. Kurucular Ödülünü alanlar ünlü bir gruptur: Bob Dylan, Stevie Wonder, Tito Puente, Patti Smith ve – millet, bu bir ödül töreni – Adam Sandler. O gece toplananlara konuşan Petty, kendisini Amerikan yaşamının sınırlarından gelen Gainesville, Fla.’dan bir müzisyen olarak tanımladı. “İşler değişti, müzik farklı” dedi. Ancak, “söyleyecek bir şeyleri olanlar hala parlıyor.” Sonunda parlamak Bunu eklemeliydi. Bir ödül töreniydi ve bu böyle.
Warren Zanes yakında çıkacak olan “Deliver Me From Nowhere: The Making of Bruce Springsteen’s ‘Nebraska’” ve “Petty: The Biography” kitaplarının yazarıdır. Del Fuegos’un eski bir üyesi, NYU’da ders veriyor ve bazen şair Paul Muldoon’un Rogue Oliphant grubuyla, bazen de kendi başına müzik yazıp kaydetmeye devam ediyor.
The Times yayınlamaya kararlı çeşitli harfler editöre. Bu veya makalelerimizden herhangi biri hakkında ne düşündüğünüzü duymak isteriz. İşte bazıları ipuçları . Ve işte e-postamız: [email protected] .
The New York Times Görüş bölümünü takip edin Facebook , Twitter (@NYTopinion) Ve instagram .
Bostonlu grubum Del Fuegos, bir Los Angeles şirketi olan Slash Records ile bir kayıt sözleşmesi imzalamayı umuyordu. Slash, Germs, Fear, X’in albümlerini çıkardı. Ödül töreni kalabalığı bu değildi. Bizi ilgilendiren sesler, mesajlar, stiller ve uygunsuz davranışlar, yüksek Nielsen reytingleri alan bir televizyon etkinliğine uygun olmazdı. Müzik kültürüne ilişkin bir biz/onlar görüşümüz vardı ve ödül törenleri kesinlikle “onlar”dı.
Bununla birlikte, umut ettiğimiz kayıt sözleşmesini sonlandırdığımızda, Slash’in o zamanlar Warner Bros. Records olarak bilinen şirketle bir ilişkisi vardı. Bir vardiya yapılıyordu. Şirket başkanı Bob Biggs, ilk kaydımızın kulağa nasıl geleceğini düşünmek istiyorsak John Cougar Mellencamp’ın “Uh-huh” albümünü dinlememizi önerdi. “Pembe Evler mi?” HI-hı? Bu bir dakikamızı aldı.
Yeraltından çıkabileceğimizi ve belki de müzik oyununu daha yüksek bir seviyede oynayabileceğimizi anladığımızda, saf punk olmadığımız ortaya çıktı. Oldukça hızlı bir şekilde grubum yeni, daha ticari özlemler geliştirdi. Görünüşe göre yanılmışız: Kaybedenler aslında kazanan olmak istemeyen insanlardı. Grammy’lere ilişkin görüşümüz, bir tane alma şansımızın olup olmadığıyla şekillendi. (Asla yapmadık.)
Rüyalar ve gerçekler arasındaki bazı beceriksiz iç çatışmalar iş başındaydı. Bazen çoğunlukla ulaşamayacağım bir nesneyi yakalıyor, bazen de o nesnenin toplumsal değerini reddediyordum. Her iki durumda da, Grammy’leri oldukları gibi – oldukları gibi görmüyordum.
Grammy ödüllerine ihtiyacımız var mı? yaparız diyorum. “Biz” ve “onlar” arasında bir duvar varsa, bu kusurlu, bazen geçirgen bir duvardır ve bir taraftan beklenmedik ziyaretçilerin diğer tarafta yer bulmasına olanak tanır. Grammy gecesinde bu olduğunda, ki bazen öyle oluyor, görülmesi gereken bir şey.
Evet, Grammy’lerin müziğin tüm dolaysızlığını, canlılığını ve dağınıklığını, birçok yaşam patlamasını yansıtmaması hayal kırıklığı yaratıyor.
Popüler müzikteki en son önemli anlara tanık olmak için Pazar gününü kimseye tavsiye etmem. Bu çok kötü çünkü müzik yapma alanı çok canlı.
Ancak Grammy’ler, bu değişikliği fark etmekte biraz yavaş olsalar da, hâlâ değişimin bir ölçüsü olarak işlev görüyor. Hip-hop, Grammy’lerde baskın olmadan çok önce baskındı. Beatles, dağıldıktan sonra grubun aktif olduğu zamandan daha fazla Grammy aldı.
Popüler müziğin gerçek heyecanı ve provokasyonu, kendilerine “sanatçı” demeyen sanatçıların kendilerine verilenlerden yeni bir şeyler çıkarmaya çalıştıkları varoşlarda bir yerlerde yaşanıyor. Müziğin üretim araçlarına, bireysel yaratıcılar için, örneğin sinema ve televizyona göre daha kolay erişilebilir. Bu nedenle müzik, ham formlarında bize daha fazla insan etkinliği verir. Müziğin, marjlardan gelen sesleri duyabildiğimiz megafon olarak bir geçmişe sahip olmasının bir nedeni de budur.
Ancak Grammy Ödülleri, çoğu zaman kariyerlerine bu varoşlarda başlayan kişileri kutlar. Ödüllerini burada almış olmalarının bir önemi yok. Bonnie Raitt, (çok) erkek olarak kodlanan bir blues kültüründe slayt gitar çalan genç bir kadın olarak yola çıktı, çok uzaklardaydı. Lizzo ve Mary J. Blige gibi o da bir biz ve onlar oldu.
Bayan Raitt’in Grammy’deki varlığı kutlamaya değer. Ne de olsa önceki benim için çok önemli olan punk rock gibi müzik ile ışıltı saçıyor gibi görünen bir ödül şovu arasında bir bağlantı olduğunu kanıtlıyor.
Sonunda, ilk albüm anlaşmamdan 34 yıl sonra Grammy adaylığı aldım. PBS dizisi “Soundbreaking” için aday gösterilen bir yapımcı ekibinde yer aldım. En büyük oğlum Lucian ödüllere benimle katıldı. Tasarımcısını kimsenin sormadığı bir smokin giymiştim. Ucuz siyah bir takım elbise ve papyon takmıştı. 14 yaşındaydı ve genellikle açtır, bu yüzden kırmızı halıya çarpmadan önce Madison Square Garden yakınlarındaki bir Chipotle’da durduk. 52 yaşında kimliğim bir ödül almaya bağlı değildi ama o gece 34. Caddeye vardığımızda şunu itiraf etmeliyim: Grammy’ye yer açmak için muhtemelen birkaç şeyi hareket ettirebileceğim bir raf gördüm. Yıllarca ziyaretçilere gösterirdim.
En iyi müzik sineması ödülü Jimmy Iovine ve Dr. Dre’yi konu alan “The Defiant Ones”a gittiğinde, oğlum bana baktı ve bu süre boyunca iyiydim. Ben … idim. Biraz. Gecenin geri kalanını Ben Platt’ı arayarak geçirdik, iki oğlum da “Sevgili Evan Hansen”in büyük hayranlarıydı. Sonunda yeterli olan teselli ödülüm, tüm bu çılgınlığın ortasında Lucian’ın neşesiydi.
2014 yılında, American Society of Composers, Authors and Publishers Pop Awards etkinliğinde Kurucular Ödülünü aldığı gece Tom Petty’nin masasına oturacak kadar şanslıydım. Jackson Browne ve Paul Williams da orada oturuyordu. Sadece birkaç şarkı yazarı ama o masada pek çok şarkı var: “Doctor My Eyes”, “Free Fallin'”, “An Old Fashioned Love Song”, “Running on Empty”, “Wildflowers”, “Rainbow Connection.” Liste devam ediyor. Ama benim kalıcı anım, Petty, Williams ve Browne’ı aynı anda izlemekti. Onlar o yılın ödül alanlarını izledi. Bazen 10’dan fazla yazarı olan şarkı yazarlığı ekipleri büyük ödülleri alıyordu. Petty bir noktada çok da sessizce şöyle dedi: “Odada bu kadar çok insan varken nasıl şarkı yazıyorsun? Bu, bir yazma oturumundan çok bir blok partisine benziyor.”
Petty daha sonra sahneye çıktı. Kurucular Ödülünü alanlar ünlü bir gruptur: Bob Dylan, Stevie Wonder, Tito Puente, Patti Smith ve – millet, bu bir ödül töreni – Adam Sandler. O gece toplananlara konuşan Petty, kendisini Amerikan yaşamının sınırlarından gelen Gainesville, Fla.’dan bir müzisyen olarak tanımladı. “İşler değişti, müzik farklı” dedi. Ancak, “söyleyecek bir şeyleri olanlar hala parlıyor.” Sonunda parlamak Bunu eklemeliydi. Bir ödül töreniydi ve bu böyle.
Warren Zanes yakında çıkacak olan “Deliver Me From Nowhere: The Making of Bruce Springsteen’s ‘Nebraska’” ve “Petty: The Biography” kitaplarının yazarıdır. Del Fuegos’un eski bir üyesi, NYU’da ders veriyor ve bazen şair Paul Muldoon’un Rogue Oliphant grubuyla, bazen de kendi başına müzik yazıp kaydetmeye devam ediyor.
The Times yayınlamaya kararlı çeşitli harfler editöre. Bu veya makalelerimizden herhangi biri hakkında ne düşündüğünüzü duymak isteriz. İşte bazıları ipuçları . Ve işte e-postamız: [email protected] .
The New York Times Görüş bölümünü takip edin Facebook , Twitter (@NYTopinion) Ve instagram .