Dahi kafalar
New member
HBO’nun yeni zombi distopyası dizisi “The Last of Us”ın ıstırap verici derecede dokunaklı, çok tartışılan üçüncü bölümünün sonuna doğru, geleneksel erkekliğe içten bir övgü var. Sessiz bir hayatta kalma uzmanı olan Bill, ölümünden sonra açması için dizinin kahramanı Joel’e bir mektup bırakır. İçinde Bill, uzun süredir olan aşkı Frank hakkında şöyle yazıyor: “Onu kurtardım. Sonra onu korudum. Bu yüzden senin ve benim gibi adamlar burada. Yapacak bir işimiz var.”
Derinden hareket eden ve aynı zamanda son derece muhafazakar bir hikaye çizgisinin koda’sıydı. (Spoiler vermekten kaçınmak istiyorsanız şimdi okumayı bırakın.) Pek çok kişinin “Parks and Recreation”daki huysuz özgürlükçü olarak tanıdığı Nick Offerman, kıyamet günü gerçekten geldiğinde gelişen bir hazırlıkçı olan Bill’i oynuyor. Bir mantar salgını medeniyeti kasıp kavurduktan sonra Bill, devlet görevlilerinin – ya da kendi deyimiyle Yeni Dünya Düzeni’nin – kendisini karantinaya almasına izin vermemesi gerektiğini bilir.
Silahlarla dolu bodrum sığınağında toplanmayı bekleyen Bill, sonunda tamamen boşaltılmış bir mahalleye çıkar. Hırdavat dükkânına ve içki dükkânına baskın yapar, jeneratörünü çalıştırır ve dünyanın geri kalanı patlarken rahat bir otarşi hayatının tadını çıkarır. Keyifli Murray Bartlett’in canlandırdığı Frank, evinin dışında bir tuzağa düştüğünde ve Bill’i ona yemek vermeye ikna ettiğinde, izole hayatı sarsılır. Bir tavayı nasıl cilalayacağını bilen bir gurme olan Bill, Frank’i tavşan, sebze ve Beaujolais’den oluşan bir öğle yemeğiyle şaşırtıyor. Kısa süre sonra, tamamen deneyimsiz olmasına rağmen Bill’in eşcinsel olduğunu anlayan Frank, onu öper ve bu da 15 yılı aşkın bir aşk hikayesine yol açar.
Bu ilişki, serinin dayandığı sevilen görüntü oyununda görünüşte küçük bir olay örgüsü noktası olarak genişleyen bölüm hakkındaki yazıların çoğunun odak noktası olmuştur. Pek çok izleyici, eşcinsel bir çiftin aşağı yukarı mutlu bir şekilde birlikte yaşlandığını görmekten heyecan duydu. Homofobik troller yapmadı; onbinlercesi bölümü “bombaladı” ve Metacritic ve IMDB gibi sitelerde bir yıldız vererek reytinglerini düşürdü. “‘Sonuncumuz’ Az önce ‘Uyandı’ mı?” diye sordu bir Forbes manşeti.
Belki de bu tahmin edilebilir; LGBTQ karşıtı duygu sağda kaynama noktasında ve Gamergate’in gösterdiği gibi, muhafazakar görüntü oyunu meraklıları kolayca mağdur olan bir grup. Yine de, değerlerinin pop kültüründe temsil edilmediğinden sık sık şikayet eden bazı muhafazakarların bölümü heyecanlandırabileceğini safça düşündüm. Evet, eşcinsel romantizmi ve Frank dejeneratif bir hastalık geliştirdiğinde çifte intiharı konu alıyor. Ama aynı zamanda, hükümete karşı şüphesi, silah yeteneği ve pratik becerileri sayesinde sevdiğini savunan, açgözlü sürülere karşı güvenli bir ev inşa eden güçlü bir adamın hikayesi.
Yeni meslektaşım David French evvel’in zombi Armageddon hakkındaki son hit TV programı “The Walking Dead” hakkında yazdığı gibi, “Zombi kurgusu, tüm kurguların en muhafazakarı olabilir.” Ne de olsa, genellikle hükümetin çöküşünü, nişancılığın gerekliliğini ve insanın doğa durumundaki vahşetini konu alıyor.
Tür her zaman gerici olmamıştır. George Romero’nun “Yaşayan Ölülerin Gecesi” genellikle Vietnam Savaşı üzerine bir yorum olarak görülüyordu ve “Ölülerin Şafağı” tüketimciliğin canavarlığı hakkındaydı. Ancak bazı sağcıların işgalci çetelere karşı kaleler inşa etmeyi hayal ettiği paranoyak, istikrarsız, tepeden tırnağa silahlı ülkemizde, zombi anlatıları muhafazakar kaygılarla örtüşme eğilimindedir. Yaklaşık on yıl önce, Kansas’ta bir zombi kıyametine veya “zompoc”a yanıt vermek için eğitilmiş, Kansas Anti Zombie Milis adlı gerçek hayattan bir grup vardı. Bir Capitol isyancısı bir “Zombi Salgını Müdahale Ekibi” etiketi takmıştı.
En azından şimdiye kadar – yalnızca ilk dört bölümü izledim – “The Last of Us”, özellikle 3. Bölümde, genellikle türün sağcı varsayımlarına bağlı kalıyor. Bill, ihtiyacı olmadığını düşünmekte yanılmış olabilir. ama temelde diğer her konuda haklı. Karantina bölgesine gitmeyi kabul eden komşularının sonu toplu mezarda kalır. Aile içi bir tartışma sırasında Frank, “11 Eylül’ün içeriden iş olduğu ve hükümetin tamamen Nazi olduğu bir psikopat sığınağında yaşıyorsunuz” diyor. Bıkkın bir Bill, makul bir şekilde, “Hükümet vardır tüm Naziler!” Ölümlerinden sonra dizinin genç kahramanı, Bill’in silahlar ve gözetleme ekipmanıyla dolu bodrum katına girdiğinde, hayran kaldı: “Bu adam bir dahiydi!”
Ama şovu muhafazakar yapan sadece Bill’in haklı çıkması değil. Bill ve Frank’in özel cennetine saçtığı altın ışık. Bill, evinin duvarlarını öylece kapatmaz; Dükkanlar dahil tüm mahalleyi çitle çevirdi. Silahları ve toprakları ile çift, davetsiz misafirleri savuşturabilir ve çiftlikten sofraya yemekler, sıcak duşlar ve kırmızı şarapla sakin bir hayat yaşayabilir ve ötesinde parçalanan topluma hiçbir borcu yoktur. (Frank, davet edebilecekleri arkadaşları olmasını istese bile.) Eğer tuhaf değillerse, bunun sağcı bir fantezinin lüks bir banliyö versiyonu olduğundan şüpheleniyorum. Ve hükümetin salgına verdiği tepkinin beceriksiz ama acımasız bir faşizme yol açtığı bir şovun içine yerleştirilmiş bir şey.
Bunu “Sonuncumuz”a karşı bir argüman olarak söylemiyorum; Gösteriden biraz zevk alıyorum ve üçüncü bölümü gerçekten hareketli buldum. Ancak muhafazakar siyasetinin temsil hakkındaki konuşmalarla bu kadar karartılmasına şaşırdım. Bazı sağcılar, bir röportajda, bölümün yönetmeni heteroseksüel izleyicileri bir gey aşk hikayesine yatırım yapmaları için “bir nevi kandırmak” zorunda olduğundan bahsettiğinde çileden çıktı. Brandon Morse, RedState’te “bu, günümüzün bu eğlence sanatçılarının kendilerini modernitenin müstakbel rahipleri olarak gördüklerinin bir başka kanıtı” diye yazdı.
Ancak “Sonumuz” aynı zamanda duygusal liberalleri, kötü pandemik yetkililere meydan okuyan, kaynakları istifleyen bir silah delisi için kök salmaları için bir nevi kandırdı. Sağ, eşcinsellik konusunda böylesine bir paniğe kapılmasaydı, galibiyeti alabilirdi.
The Times yayınlamaya kararlı çeşitli harfler editöre. Bu veya herhangi bir makalemiz hakkında ne düşündüğünüzü duymak isteriz. İşte bazıları ipuçları . Ve işte e-postamız: [email protected] .
The New York Times Görüş bölümünü takip edin Facebook , Twitter (@NYTopinion) ve instagram .
Derinden hareket eden ve aynı zamanda son derece muhafazakar bir hikaye çizgisinin koda’sıydı. (Spoiler vermekten kaçınmak istiyorsanız şimdi okumayı bırakın.) Pek çok kişinin “Parks and Recreation”daki huysuz özgürlükçü olarak tanıdığı Nick Offerman, kıyamet günü gerçekten geldiğinde gelişen bir hazırlıkçı olan Bill’i oynuyor. Bir mantar salgını medeniyeti kasıp kavurduktan sonra Bill, devlet görevlilerinin – ya da kendi deyimiyle Yeni Dünya Düzeni’nin – kendisini karantinaya almasına izin vermemesi gerektiğini bilir.
Silahlarla dolu bodrum sığınağında toplanmayı bekleyen Bill, sonunda tamamen boşaltılmış bir mahalleye çıkar. Hırdavat dükkânına ve içki dükkânına baskın yapar, jeneratörünü çalıştırır ve dünyanın geri kalanı patlarken rahat bir otarşi hayatının tadını çıkarır. Keyifli Murray Bartlett’in canlandırdığı Frank, evinin dışında bir tuzağa düştüğünde ve Bill’i ona yemek vermeye ikna ettiğinde, izole hayatı sarsılır. Bir tavayı nasıl cilalayacağını bilen bir gurme olan Bill, Frank’i tavşan, sebze ve Beaujolais’den oluşan bir öğle yemeğiyle şaşırtıyor. Kısa süre sonra, tamamen deneyimsiz olmasına rağmen Bill’in eşcinsel olduğunu anlayan Frank, onu öper ve bu da 15 yılı aşkın bir aşk hikayesine yol açar.
Bu ilişki, serinin dayandığı sevilen görüntü oyununda görünüşte küçük bir olay örgüsü noktası olarak genişleyen bölüm hakkındaki yazıların çoğunun odak noktası olmuştur. Pek çok izleyici, eşcinsel bir çiftin aşağı yukarı mutlu bir şekilde birlikte yaşlandığını görmekten heyecan duydu. Homofobik troller yapmadı; onbinlercesi bölümü “bombaladı” ve Metacritic ve IMDB gibi sitelerde bir yıldız vererek reytinglerini düşürdü. “‘Sonuncumuz’ Az önce ‘Uyandı’ mı?” diye sordu bir Forbes manşeti.
Belki de bu tahmin edilebilir; LGBTQ karşıtı duygu sağda kaynama noktasında ve Gamergate’in gösterdiği gibi, muhafazakar görüntü oyunu meraklıları kolayca mağdur olan bir grup. Yine de, değerlerinin pop kültüründe temsil edilmediğinden sık sık şikayet eden bazı muhafazakarların bölümü heyecanlandırabileceğini safça düşündüm. Evet, eşcinsel romantizmi ve Frank dejeneratif bir hastalık geliştirdiğinde çifte intiharı konu alıyor. Ama aynı zamanda, hükümete karşı şüphesi, silah yeteneği ve pratik becerileri sayesinde sevdiğini savunan, açgözlü sürülere karşı güvenli bir ev inşa eden güçlü bir adamın hikayesi.
Yeni meslektaşım David French evvel’in zombi Armageddon hakkındaki son hit TV programı “The Walking Dead” hakkında yazdığı gibi, “Zombi kurgusu, tüm kurguların en muhafazakarı olabilir.” Ne de olsa, genellikle hükümetin çöküşünü, nişancılığın gerekliliğini ve insanın doğa durumundaki vahşetini konu alıyor.
Tür her zaman gerici olmamıştır. George Romero’nun “Yaşayan Ölülerin Gecesi” genellikle Vietnam Savaşı üzerine bir yorum olarak görülüyordu ve “Ölülerin Şafağı” tüketimciliğin canavarlığı hakkındaydı. Ancak bazı sağcıların işgalci çetelere karşı kaleler inşa etmeyi hayal ettiği paranoyak, istikrarsız, tepeden tırnağa silahlı ülkemizde, zombi anlatıları muhafazakar kaygılarla örtüşme eğilimindedir. Yaklaşık on yıl önce, Kansas’ta bir zombi kıyametine veya “zompoc”a yanıt vermek için eğitilmiş, Kansas Anti Zombie Milis adlı gerçek hayattan bir grup vardı. Bir Capitol isyancısı bir “Zombi Salgını Müdahale Ekibi” etiketi takmıştı.
En azından şimdiye kadar – yalnızca ilk dört bölümü izledim – “The Last of Us”, özellikle 3. Bölümde, genellikle türün sağcı varsayımlarına bağlı kalıyor. Bill, ihtiyacı olmadığını düşünmekte yanılmış olabilir. ama temelde diğer her konuda haklı. Karantina bölgesine gitmeyi kabul eden komşularının sonu toplu mezarda kalır. Aile içi bir tartışma sırasında Frank, “11 Eylül’ün içeriden iş olduğu ve hükümetin tamamen Nazi olduğu bir psikopat sığınağında yaşıyorsunuz” diyor. Bıkkın bir Bill, makul bir şekilde, “Hükümet vardır tüm Naziler!” Ölümlerinden sonra dizinin genç kahramanı, Bill’in silahlar ve gözetleme ekipmanıyla dolu bodrum katına girdiğinde, hayran kaldı: “Bu adam bir dahiydi!”
Ama şovu muhafazakar yapan sadece Bill’in haklı çıkması değil. Bill ve Frank’in özel cennetine saçtığı altın ışık. Bill, evinin duvarlarını öylece kapatmaz; Dükkanlar dahil tüm mahalleyi çitle çevirdi. Silahları ve toprakları ile çift, davetsiz misafirleri savuşturabilir ve çiftlikten sofraya yemekler, sıcak duşlar ve kırmızı şarapla sakin bir hayat yaşayabilir ve ötesinde parçalanan topluma hiçbir borcu yoktur. (Frank, davet edebilecekleri arkadaşları olmasını istese bile.) Eğer tuhaf değillerse, bunun sağcı bir fantezinin lüks bir banliyö versiyonu olduğundan şüpheleniyorum. Ve hükümetin salgına verdiği tepkinin beceriksiz ama acımasız bir faşizme yol açtığı bir şovun içine yerleştirilmiş bir şey.
Bunu “Sonuncumuz”a karşı bir argüman olarak söylemiyorum; Gösteriden biraz zevk alıyorum ve üçüncü bölümü gerçekten hareketli buldum. Ancak muhafazakar siyasetinin temsil hakkındaki konuşmalarla bu kadar karartılmasına şaşırdım. Bazı sağcılar, bir röportajda, bölümün yönetmeni heteroseksüel izleyicileri bir gey aşk hikayesine yatırım yapmaları için “bir nevi kandırmak” zorunda olduğundan bahsettiğinde çileden çıktı. Brandon Morse, RedState’te “bu, günümüzün bu eğlence sanatçılarının kendilerini modernitenin müstakbel rahipleri olarak gördüklerinin bir başka kanıtı” diye yazdı.
Ancak “Sonumuz” aynı zamanda duygusal liberalleri, kötü pandemik yetkililere meydan okuyan, kaynakları istifleyen bir silah delisi için kök salmaları için bir nevi kandırdı. Sağ, eşcinsellik konusunda böylesine bir paniğe kapılmasaydı, galibiyeti alabilirdi.
The Times yayınlamaya kararlı çeşitli harfler editöre. Bu veya herhangi bir makalemiz hakkında ne düşündüğünüzü duymak isteriz. İşte bazıları ipuçları . Ve işte e-postamız: [email protected] .
The New York Times Görüş bölümünü takip edin Facebook , Twitter (@NYTopinion) ve instagram .