Dahi kafalar
New member
Ukrayna Savaşı’nın bir sonraki aşaması, yeni bir Rus saldırısı ve potansiyel bir Ukrayna karşı saldırısı, kışın sonu veya ilkbaharın başı için neredeyse kaçınılmaz görünüyor. Tırmanma mantığı hakim, karşı taraf kazanamayacağını anlayana kadar hiçbir barış anlaşmasının mümkün olmadığına dair karşılıklı inanç.
Ukrayna’nın bu tırmanışın nasıl sona ereceğine ilişkin umudu, Cumhurbaşkanı Volodymyr Zelensky’nin kilit danışmanlarından Mykhailo Podolyak tarafından Bruno Macaes ile The New Statesman için yakın zamanda yapılan bir röportajda ana hatlarıyla ortaya kondu. Macaes, “Rusya kısa süre içinde bazı küçük saldırı eylemlerine başlayacak” diye özetliyor. “Çok fazla insan gücü kaybedilecek. Bundan sonra da bir dizi önemli yenilgiyle karşı karşıya kalacak.” Bu, Rusya’nın çözülmesine yol açacak: Büyük şehirler kaybedilecek, bunu bir tür askeri çöküş takip edecek ve ardından Rusya Federasyonu’nun kendi içinde “kontrolsüz siyasi dönüşüm” olacak.
Podolyak, tüm bunların bu baharda olacağını tahmin etmeyerek, zamanlamanın Batı desteğine bağlı olduğunu öne sürüyor. Ancak bu desteğin artmasıyla birlikte, eğer tam zafer olasılığı konusunda haklıysa, Ukrayna’nın lehine gerçek bölgesel ciro ve Rusya içinde kargaşa belirtileri ile yaklaşan kampanyada başlangıcını görmeliyiz.
Sonunda gördüğümüz şey buysa, o zaman Amerikan stratejisinin başarının ikilemlerine odaklanması gerekecek: Çaresiz bir Rus nükleer kumarının tehlikeleri, Rusya’nın herhangi bir iç güç mücadelesinin yayılma riskleri ve hala daha milliyetçi bir halefin olası tehlikeleri. rejim.
Ancak Podolyak’ın kehanetinin gerçekleştiğine dair işaretler görmezsek, karşılıklı tırmanış yeniden çıkmaza girerse (Rusların Kiev’i tekrar tehdit ettiği korkunç ama olası olmayan senaryoyu parantez içine alıyorum), o zaman uzun bir savaş öngören analistler daha ileri görüşlü görünecek. Ve Biden yönetiminin, 2025 ve ötesine uzanan ezici bir çatışmanın Amerikan ulusal çıkarlarına uygun olup olmadığına karar vermesi gerekecek.
RAND’dan yeni bir makalede, Samuel Charap ve Miranda Priebe, cevabın hayır olması gerektiğine dair güçlü bir iddia sunuyor. Uzun süren bir mücadelenin ABD için faydaları olduğunu kabul ediyorlar. Uzun bir savaş yavaş yavaş Ukrayna’nın yoluna giderse, daha fazla Ukraynalı Rus işgalinden kurtulacak ve çatışma sonrası bir Ukrayna potansiyel olarak ekonomik olarak daha uygun olacaktır. Uzun bir savaş, sınır ötesi saldırganlığa karşı normu destekleyerek saldırganlığından dolayı Rusya’ya sürekli bir ceza dayatabilir ve Avrupalı müttefiklerimiz arasında artan askeri harcamaları ve Batı ekonomilerinin Rus enerjisinden ayrılmaya devam etmesini teşvik eder; her ikisi de açıkça Amerika’nın çıkarına.
Ancak bu faydalara karşı kapsamlı maliyetleri de hesaba katmalısınız. Uzun bir savaş, mevcut tehlikeli derecede yüksek NATO-Rusya çatışması riskini ve gelecekte de süresiz olarak nükleer tehlikeyi sürdürür. Uzun bir savaş, Çin ile rekabetimizi tırmandırdığımız bir zamanda Amerikan askeri kaynaklarının tükenmesi tehdidiyle sürekli para ve silah akışını gerektirir.
Uzun bir savaş, hem Ukraynalı hem de Rus birçok insanı öldürür ve çatışma sonrası Ukrayna’yı sürekli kötüleşen ekonomik ve demografik durumda bırakmakla tehdit eder. Uzun bir savaş, “ekonomik büyüme üzerinde bir engeldir ve bunun enerji ve gıda fiyatları üzerindeki devam eden etkisi, Avrupa’da ve dünyadaki daha fakir ülkelerde hayatlara mal olacaktır.
Ve uzun bir savaş, Amerika’yı yalnızca bir Çin tehdidiyle yüzleşmek için değil, 21. yüzyılın henüz hazırlamış olabileceği diğer sürprizlere karşı da dönmek için yetersiz donanıma sahip hale getiriyor.
Yazarlara – ve sanırım Biden yönetimine – bu risklerin 2020’lere kadar uzanma olasılığı, gerilimi azaltmak için güçlü bir gerekçe oluşturuyor. Ancak elbette herhangi bir gerilim azaltma, Rusya’nın müzakere etme ve bugüne kadar belirgin olmayan gerçek tavizler verme istekliliğini gerektirir. Dolayısıyla asıl soru, Moskova’yı bizi beklemeye teşvik etmek yerine müzakereleri gerçekten daha olası kılacak inandırıcı Amerikan hamlelerinin olup olmadığıdır.
Charap ve Priebe, farklı barış odaklı politikaları birbirine bağlamaya çalışan bu türden birkaç olasılık önermektedir. Rusya’nın saldırganlığının yenilenmesi durumunda düzenli yardım ve bir tür garanti yoluyla Ukrayna’nın güvenliğine uzun vadeli Amerikan desteği vaadi, Kiev’in müzakereleri başlatma isteğiyle bağlantılı olabilir. Putin rejimine karşı bazı yaptırımların kaldırılacağı vaadi, Rusya’nın Ukrayna’nın kabul edebileceği tavizleri kabul etme istekliliğiyle bağlantılı olabilir. Amaç, ilişkimizi istikrara kavuşturmayı teklif ederken Kiev’e sabrımızın sınırlarını göstermek ve Moskova’ya önceden herhangi bir zemini kabul etmeden barış yapmanın bazı potansiyel avantajlarını göstermek olacaktır.
Tüm bunları söylemek yapmaktan daha kolay, özellikle de Rusya’nın teslim olmaması durumunda herhangi bir anlaşmanın kötü bir saldırgana mutlaka bir şeyler teslim edeceği savaştaki ahlaki asimetri göz önüne alındığında.
Ancak savaşın bir sonraki aşaması barış için böyle bir uzlaşmanın gerekli olduğunu gösteriyorsa, onu daha birçok acı ve ölüm mevsiminden sonra aramak daha iyidir.
The Times yayınlamaya kararlı çeşitli harfler editöre. Bu veya makalelerimizden herhangi biri hakkında ne düşündüğünüzü duymak isteriz. İşte bazıları ipuçları . Ve işte e-postamız: [email protected] .
The New York Times Görüş bölümünü takip edin Facebook , Twitter (@NYTOpinion) Ve instagram .
Ukrayna’nın bu tırmanışın nasıl sona ereceğine ilişkin umudu, Cumhurbaşkanı Volodymyr Zelensky’nin kilit danışmanlarından Mykhailo Podolyak tarafından Bruno Macaes ile The New Statesman için yakın zamanda yapılan bir röportajda ana hatlarıyla ortaya kondu. Macaes, “Rusya kısa süre içinde bazı küçük saldırı eylemlerine başlayacak” diye özetliyor. “Çok fazla insan gücü kaybedilecek. Bundan sonra da bir dizi önemli yenilgiyle karşı karşıya kalacak.” Bu, Rusya’nın çözülmesine yol açacak: Büyük şehirler kaybedilecek, bunu bir tür askeri çöküş takip edecek ve ardından Rusya Federasyonu’nun kendi içinde “kontrolsüz siyasi dönüşüm” olacak.
Podolyak, tüm bunların bu baharda olacağını tahmin etmeyerek, zamanlamanın Batı desteğine bağlı olduğunu öne sürüyor. Ancak bu desteğin artmasıyla birlikte, eğer tam zafer olasılığı konusunda haklıysa, Ukrayna’nın lehine gerçek bölgesel ciro ve Rusya içinde kargaşa belirtileri ile yaklaşan kampanyada başlangıcını görmeliyiz.
Sonunda gördüğümüz şey buysa, o zaman Amerikan stratejisinin başarının ikilemlerine odaklanması gerekecek: Çaresiz bir Rus nükleer kumarının tehlikeleri, Rusya’nın herhangi bir iç güç mücadelesinin yayılma riskleri ve hala daha milliyetçi bir halefin olası tehlikeleri. rejim.
Ancak Podolyak’ın kehanetinin gerçekleştiğine dair işaretler görmezsek, karşılıklı tırmanış yeniden çıkmaza girerse (Rusların Kiev’i tekrar tehdit ettiği korkunç ama olası olmayan senaryoyu parantez içine alıyorum), o zaman uzun bir savaş öngören analistler daha ileri görüşlü görünecek. Ve Biden yönetiminin, 2025 ve ötesine uzanan ezici bir çatışmanın Amerikan ulusal çıkarlarına uygun olup olmadığına karar vermesi gerekecek.
RAND’dan yeni bir makalede, Samuel Charap ve Miranda Priebe, cevabın hayır olması gerektiğine dair güçlü bir iddia sunuyor. Uzun süren bir mücadelenin ABD için faydaları olduğunu kabul ediyorlar. Uzun bir savaş yavaş yavaş Ukrayna’nın yoluna giderse, daha fazla Ukraynalı Rus işgalinden kurtulacak ve çatışma sonrası bir Ukrayna potansiyel olarak ekonomik olarak daha uygun olacaktır. Uzun bir savaş, sınır ötesi saldırganlığa karşı normu destekleyerek saldırganlığından dolayı Rusya’ya sürekli bir ceza dayatabilir ve Avrupalı müttefiklerimiz arasında artan askeri harcamaları ve Batı ekonomilerinin Rus enerjisinden ayrılmaya devam etmesini teşvik eder; her ikisi de açıkça Amerika’nın çıkarına.
Ancak bu faydalara karşı kapsamlı maliyetleri de hesaba katmalısınız. Uzun bir savaş, mevcut tehlikeli derecede yüksek NATO-Rusya çatışması riskini ve gelecekte de süresiz olarak nükleer tehlikeyi sürdürür. Uzun bir savaş, Çin ile rekabetimizi tırmandırdığımız bir zamanda Amerikan askeri kaynaklarının tükenmesi tehdidiyle sürekli para ve silah akışını gerektirir.
Uzun bir savaş, hem Ukraynalı hem de Rus birçok insanı öldürür ve çatışma sonrası Ukrayna’yı sürekli kötüleşen ekonomik ve demografik durumda bırakmakla tehdit eder. Uzun bir savaş, “ekonomik büyüme üzerinde bir engeldir ve bunun enerji ve gıda fiyatları üzerindeki devam eden etkisi, Avrupa’da ve dünyadaki daha fakir ülkelerde hayatlara mal olacaktır.
Ve uzun bir savaş, Amerika’yı yalnızca bir Çin tehdidiyle yüzleşmek için değil, 21. yüzyılın henüz hazırlamış olabileceği diğer sürprizlere karşı da dönmek için yetersiz donanıma sahip hale getiriyor.
Yazarlara – ve sanırım Biden yönetimine – bu risklerin 2020’lere kadar uzanma olasılığı, gerilimi azaltmak için güçlü bir gerekçe oluşturuyor. Ancak elbette herhangi bir gerilim azaltma, Rusya’nın müzakere etme ve bugüne kadar belirgin olmayan gerçek tavizler verme istekliliğini gerektirir. Dolayısıyla asıl soru, Moskova’yı bizi beklemeye teşvik etmek yerine müzakereleri gerçekten daha olası kılacak inandırıcı Amerikan hamlelerinin olup olmadığıdır.
Charap ve Priebe, farklı barış odaklı politikaları birbirine bağlamaya çalışan bu türden birkaç olasılık önermektedir. Rusya’nın saldırganlığının yenilenmesi durumunda düzenli yardım ve bir tür garanti yoluyla Ukrayna’nın güvenliğine uzun vadeli Amerikan desteği vaadi, Kiev’in müzakereleri başlatma isteğiyle bağlantılı olabilir. Putin rejimine karşı bazı yaptırımların kaldırılacağı vaadi, Rusya’nın Ukrayna’nın kabul edebileceği tavizleri kabul etme istekliliğiyle bağlantılı olabilir. Amaç, ilişkimizi istikrara kavuşturmayı teklif ederken Kiev’e sabrımızın sınırlarını göstermek ve Moskova’ya önceden herhangi bir zemini kabul etmeden barış yapmanın bazı potansiyel avantajlarını göstermek olacaktır.
Tüm bunları söylemek yapmaktan daha kolay, özellikle de Rusya’nın teslim olmaması durumunda herhangi bir anlaşmanın kötü bir saldırgana mutlaka bir şeyler teslim edeceği savaştaki ahlaki asimetri göz önüne alındığında.
Ancak savaşın bir sonraki aşaması barış için böyle bir uzlaşmanın gerekli olduğunu gösteriyorsa, onu daha birçok acı ve ölüm mevsiminden sonra aramak daha iyidir.
The Times yayınlamaya kararlı çeşitli harfler editöre. Bu veya makalelerimizden herhangi biri hakkında ne düşündüğünüzü duymak isteriz. İşte bazıları ipuçları . Ve işte e-postamız: [email protected] .
The New York Times Görüş bölümünü takip edin Facebook , Twitter (@NYTOpinion) Ve instagram .